(Przegląd)
• Obecny Rząd Królestwa Tajlandii rozpoczął urzędowanie w grudniu 2008 po głosowaniu w Izbie Reprezentantów, w wyniku którego Abhisit Vejjajiva został wybrany 27 premierem Tajlandii. Wszystko odbyło się zgodnie z porządkiem parlamentarnym zapisanym w Konstytucji. Rząd ten zastąpił poprzednią administrację, której kadencja zakończyła się w wyniku rozwiązania przez Trybunał Konstytucyjny głównej partii koalicyjnej.

• Kiedy nowy rząd obejmował władzę, Tajlandia pogrążona była w kryzysie dwojakiego rodzaju. Z jednej strony był to spadek koniunktury gospodarczej, spowodowany, jak na całym świecie, globalnym kryzysem finansowym i gospodarczym. Pod koniec roku 2008 i na początku 2009 przewidywano długą recesję gospodarczą Tajlandii. Według niektórych prognóz gospodarka miała się skurczyć o 9 %, a bezrobocie dotknąć milon osób. Drugi kryzys dotyczył wewnętrznej sytuacji politycznej. Pod koniec roku 2008 zachwiał on zaufaniem wielu osób w stabilność polityczną i instytucjonalną oraz przyszlość kraju.


(Kierunki polityki rządu i jej wyniki)

• Objąwszy władzę, Rząd zdecydowany był przystąpić do rozwiązania obu tych problemów. Założeniem było służyć nie jakiejś konkretnej grupie osób, ale wszystkim Tajom, niezależnie od regionu, w którym żyją, ani od ich przekonań politycznych. Rządowi zależało na tym, aby pchnąć kraj na drogę rozwoju. W pierwszym roku skoncentrował się na uzdrawianiu gospodarki i zapewnieniu stabilności, restrukturyzując równocześnie tajską gospodarkę w taki sposób, aby zwiększyć jej konkurencyjność. Jednocześnie rząd przywiązywał dużą wagę do podstawowych zasad rządów demokratycznych w systemie wielopartyjnym, takich jak rządy prawa, odpowiedzialność i zasady good governance.


(Gospodarka i sprawy społeczne)

• W sprawach gospodarki rząd opracował dwa tzw. pakiety stymulujące. Celem pierwszego było wzmocnienie gospodarki i złagodzenie bezpośrednich skutków trudności ekonomicznych dla tych, którzy najbardziej ucierpieli, zwłaszcza tych najmniej zarabiających.

• Ten pierwszy pakiet odzwierciedla ukierunkowanie polityki Rządu na człowieka i jest częścią kilku zsynchronizowanych środków odnoszących się strukturalnie do tematu dystrybucji dochodu i rozwoju kraju w kierunku prawdziwego państwa opiekuńczego. Pakiet ten obejmował jednorazowe wypłaty stymulujące, mające napędzić konsumpcję wśród mało zarabiających, miesięczne zasiłki dla seniorów oraz dla wiejskiej ochotniczej służby medycznej, jak również tworzenie miejsc pracy dla bezrobotnych oraz absolwentów. Wielu z nich powróciło na rynek pracy.

• Aby poprawić konkurencyjność i położyć podstawy pod przyszły rozwój, rząd zainicjował drugi pakiet stymulujący, znany jako Plan Silna Tajlandia 2012 (Thai Khem Khaeng Action Plan 2012). 45 bilionów dolarów amerykańskich przeznaczono w nim na inwestycje w okresie od 2009 do 2012, a jego celem jest osiągnięcie średnio i długoterminowej konkurencyjności. Obejmuje on poprawę infastruktury kraju, jak np. rozwój kolei i transportu masowego, systemów nawadniających oraz dostęp do wysokiej jakości usług medycznych i edukacyjnych. Oczekuje się, że dzięki planowi Silna Tajlandia 2012 powstanie 1.5 miliona, lub nawet więcej, miejsc pracy, a wzrost PKB w ciągu następnych 3 lat wyniesie 2%.

• Dzięki tym środkom gospodarka zaczęła wykazywać symptomy poprawy już w drugiej połowie 2009 roku – trend ten nadal się utrzymuje. Dzisiaj perspektywy tajskiej gospodarki są zupełnie inne niż prognozowano pod koniec 2008 i na początku 2009 roku. Zamiast oczekiwanego 9% spadku w zeszłym roku, PKB kraju spadło zaledwie o 3 %, podobnie jak w całym regionie. W 2010 spodziewany jest wzrost o ok. 3.5 - 4%. Bezrobocie utrzymuje się na poziomie 1.1-1.2 %, natomiast eksport powrócił do swoich normalnych wskazań. Do normy powróciła również liczba odwiedzających Tajlandię turystów – w 2009 przyjechało ich 14 milionów.

• Polityka rządu, obejmująca pakiety stymulujące, odnosi się nie tylko do gospodarki kraju. Dotyczy również wymiaru społecznego rozwoju Tajlandii poprzez poprawę opieki społecznej i podniesienie ich dochodów. Wyrazem tego jest np. 15-letni program bezpłatnej edukacji, plan uniwersalnego ubezpieczenia zdrowotnego, dystrybucja państwowej ziemi wśród farmerów, restrukturyzacja nieformalnych długów oraz plany dochodu gwarantowanego dla farmerów.

• Celem Rządu jest stworzenie systemu ukierunkowanego na dobrobyt oraz jednej dla wszystkich gospodarki, której motorem jest sam rynek iw której uczestniczyć mogą wszyscy, w odróżnieniu od polityki populistycznej oraz stystemu tzw. podwójnej ścieżki z przeszłości, gdzie rozróżniano bogatych, klasę średnią i biznes z jednej strony oraz biedotę z drugiej, wprowadzając w życie dwie odmienne kierunki postępowania dla tych grup.

• Jednocześnie Rząd przykłada ogromną wagę do tego, aby uczynić tajskie społeczeństwo jeszcze bardziej otwartym, co umożliwi dalszy rozwój handlu i liberalizację inwestycji. Dąży do usprawnienia regulacji biznesowych i podniesienia standardów tajskich produktów przemysłowych i rolniczych, aby podnieść konkurencyjność kraju. Dzięki wprowadzonym ulepszeniom, w kilku sektorach poważnie zmniejszono bariery inwestycyjne, co zaowocowało tym, że w raporcie Banku Światowego na rok 2010 Tajlandia uplasowała się na 12 miejscu jeśli chodzi o swobodę prowadzenia działalności gospodarczej.

(Polityka i bezpieczeństwo)

• Ponieważ Rząd doszedł do władzy w wyniku demokratycznych i konstytucyjnych procesów, obecna administracja przywiązuje największą wagę do praworządności, odpowiedzialności i tzw. zasady good governance.

• Rząd ustanowił wysokie standardy kodeksu postępowania dla członków Gabinetu, przygotowanego w oparciu o dziewięć nakazów wyłożonych przez Premiera, zwłaszcza dotyczących uczciwości. Zarzuty korupcji zostały potraktowane bardzo poważnie. Kilku ministrów Gabinetu, chociaż sąd jeszcze nie orzekł o ich winie, już wykazało się odpowiedzialnością wobec zarzutów o złe postępowanie dotyczące projektów należących do ich kompetencji. Tymczasem, Rząd, promując spółki publiczno-prywatne, zachęca również prywatny sektor do praktykowania zasad korporacyjnej odpowiedzialności społecznej.

• Rząd popiera pracę niezależnych organizacji i systemu sądowniczego bez ingerencji nadzorczej. Wbrew oskarżeniom o podwójne standardy, Rząd nie ingeruje w system sądowniczy. Nie stara się również odwlec żadnej konkrentej sprawy. W rzeczywistości Rząd domaga się od policji i Biura Prokuratora Generalnego przyspieszenia prac dotyczących wszystkich dużych spraw dotyczących interesu publicznego. Jednak tajski proces sądowy musi trwać, przechodząc przez wszystkie etapy - od policji do Biura Prokuratora Generalnego i do sądów.

• Rząd stoi na stanowisku, że należy uczynić wszystko, aby nie dopuścić do tego, żeby różnice polityczne przeszkodziły Tajlandii w rozwoju. Opowiada się za możliwością swobodnego wyrażania poglądów politycznych i organizowania manifestacji przez wszystkie ugrupowania; o ile odbywa się to w granicach prawa, jest to część ich konstytucyjnych uprawnień.

• Jeśli chodzi o protesty anytrządowe Rząd zawsze trzymał się zasady praworządności. Podejście takie będzie kontynuowane. Dlatego też w zeszłym roku wydawano zgodę na organizowanie wiecy przez Zjednoczony Front Demokratyczny Przeciw Dyktaturze (UDD). Oficerowie ochrony byli na służbie – choć mieli rozkaz jak największej wstrzemięźliwości i nie używania siły – aby zapobiec zamieszkom i zapewnić bezpieczeństwo publiczne jak również jak również bezpieczeństwo samych protestujących.

• W odniesnieniu do ostatnich wydarzeń, chcąc mieć pewność, że zarównoTajlandczycy jak i obcokrajowcy oraz przedsiębiorcy nie odczują zbytnio skutków sytuacji politycznej, Rząd zwiększył środki bezpieczeństwa w Bangkoku i kilku innych prowincjach, gdzie spodziewane są wiece. Przygotowano plany działania na wypadek nieprzewidzianych okoliczności; będą one przeprowadzone pod wspólnym dowództwem administracji, policji i wojska.

• Co ważne, obecny podział społeczeństwa tajskiego nie jest podziałem miejsko- wiejskim. Ludzie z konkretnych regionów mogą popierać konkretne partie polityczne. Takie regionalne sojusze polityczne są czymś zwyczajnym w wielu demokracjach. W Tajlandii partia Demokratyczna na przykład cieszy się silnym poparciem w Bangkoku, na Południu i Równinie Centralnej, które są tym samym bazą wyborczą tej partii. Tymczasem partia Phue Thai ma swój bastion na Północy i Północnym Wschodzie.

• Sytuacja polityczna z jaką zmaga się Tajlandia przez ostatnie 4-5 lat jest częścią procesu demokratyzacji kraju. Jak inne demokracje musi ona przejść przez różne fazy demokratycznego rozwoju – jedne łagodne, inne bardziej skomplikowane. Jak powiedział Premier, podział odzwierciedla różnice idei i poglądów na demokrację i drogę rozwoju. Premier zapewnił o gotowości Rządu do wysłuchania słusznych skarg, ale równie jasno dał do zrozumienia, że Rząd nie pójdzie na kompromis w sprawie zasad i nie poświęci przyszłości kraju ani obowiązującego prawa, aby zadowolić politycznych oponentów.